Dziś obchodzimy 43. rocznicę wybuchu strajku w Stoczni Szczecińskiej. Przyłączyło się do niego ponad 300 zakładów pracy z województwa i okolic.
18 sierpnia 1980 roku, w poniedziałek, jako pierwsza strajk podjęła Stocznia Remontowa „Parnica” z Aleksandrem Krystosiakiem na czele. Był to były żołnierz NSZ i AK, aresztowany w 1948 roku i skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie w 1951 roku na 8 lat pozbawienia wolności.
Grupa przedstawicieli wsiadła na pokład motorówki i ruszyła w kierunku Stoczni Szczecińskiej im. A. Warskiego. Pracownicy jeszcze pozostawali na swoich stanowiskach, ale dało się wyczuć napiętą atmosferę. Około godziny 10:30 przerwano pracę, a kilkutysięczny tłum zebrał się przed bramą główną i zażądał rozmów z władzą.
Do pertraktacji wysłano I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w Szczecinie Janusza Brycha. Stanął na przyczepie ciągnikowej wraz z dyrektorem stoczni Stanisławem Ozimkiem, pracownikiem i członkiem komitetu strajkowego z „Grudnia 1970” i „Stycznia 1971” Eugeniuszem Szerkusem oraz Waldemarem Ronisem z „Meramontu”. Strajkujących wezwano do wyłonienia delegatów do dalszych rozmów i stworzenia konkretnych postulatów. Stoczniowcy wybrali swoich przedstawicieli i przewodniczącego – magazyniera Mariana Jurczyka.
O godzinie 15:00 doszło do kolejnego, już bardziej kameralnego, spotkania. Delegaci przedstawili swoje żądania, wśród których znajdowały się zarówno takie o charakterze ekonomiczno-socjalnym, jak i politycznym. Te drugie były dość niewygodne dla władzy, gdyż postulowano m.in. zniesienie cenzury, zapisanie prawa do strajku w Konstytucji PRL, możliwość działania opozycyjnych partii politycznych, a także żądano uwolnienia więźniów politycznych i niedyskryminowania opozycji. Na podstawie tych żądań sporządzono później listę 36 postulatów.
Strajk szybko rósł w siłę. Komitet Strajkowy Stoczni Szczecińskiej przekształcił się w Międzyzakładowy Komitet Strajkowy. Łącznie w MKS zrzeszonych było ponad 300 zakładów z województwa i spoza niego.
30 sierpnia 1980 roku doszło do podpisania porozumienia. Zaraz potem powstał Niezależny Samorządowy Związek Zawodowy „Solidarność”.
POLECAMY TAKŻE:
