Prof. Białecki: Mamy bałagan w nazewnictwie osiedli

Z Prof. Tadeuszem Białeckim, o nowej książce-albumie, oraz o Szczecinie, rozmawia Grzegorz Świstak.

Grzegorz Świstak: Pod koniec grudnia ukaże się nowa książka poświęcona Szczecinowi, której Pan jest współautorem. O czym będzie ta książka?

Prof. Tadeusz Białecki:  To się wiąże z 75. rocznicą polskiego Szczecina, licząc od 1945 roku. Szczecińskie Towarzystwo Kultury zaproponowało żeby wydać taką pamiątkową publikację, która będzie poświęcona pewnemu dorobkowi Szczecina w okresie siedemdziesięciu pięciu lat. Dodam, polskiego dorobku na tych ziemiach. Ponieważ mamy sporo książek o Szczecinie, zaproponowałem by wydać książkę-album poświęconą budownictwu, bowiem ono się najbardziej rzuca w oczy. Szczególnie teraz, w latach 90. ubiegłego wieku oraz w XXI wieku, gdy bardzo intensywnie rozwija się budownictwo indywidualne. Jest ono realizowane w tzw. osiedlach mieszkaniowych, które przybierają jakąś nazwę. Jak policzyliśmy tych osiedli jest już bardzo dużo, bo jak policzyliśmy to wyszło nam, że jest ich 140. Ale tylko tych, które mają swoje nazwy. Większość budownictwa znajduje się bez nazwy, a podaje się tylko nazwy ulic.

G.Ś.: We wstępie do książki napisał Pan, „liczba osiedli doszła już obecnie do blisko 140. Wszystkie są osiedlami mieszkalnymi, ale ich nazewnictwo, niestety, w wielu wypadkach budzi zastrzeżenia. Jakie zastrzeżenia ma Pan do niektórych nazw osiedli w Szczecinie.

Prof. Tadeusz Białecki: To są typowe błędy, kiedy kontrola nad nazewnictwem osiedli jest żadna. Okazuje się, że w tych 140 osiedlach, pojawiły się te same nazwy osiedli. Przykładowo, mamy dużą dzielnicę Warszewo, której znajdują się nowopowstałe osiedla, ze swoimi nazwami. I nie wiadomo dlaczego, powstało nowe osiedle Warszewo. Mamy więc dzielnicę Warszewo i osiedle Warszewo. Jest osiedle Glinki i dzielnica Glinki.

Cały wywiad oglądaj tu:

* * * * * * *

Tadeusz Białecki – demograf, historyk Pomorza Zachodniego, pracownik Uniwersytetu Szczecińskiego. Autor licznych opracowań dotyczących demografii i historii Pomorza Zachodniego, działacz społeczny. Redaktor naczelny Encyklopedii Szczecina

Urodził się 21 października 1933 w Lublińcu na Górnym Śląsku. W 1959 ukończył studia na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego i rozpoczął pracę w Szczecinie jako instruktor w Wojewódzkiej i Miejskiej Bibliotece Publicznej. Jednocześnie doktoryzował się na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (1964); tamże habilitacja (1971). W 1980 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1997 roku profesora zwyczajnego.

W 1965 roku rozpoczął pracę w charakterze pracownika naukowo-badawczego w Instytucie Zachodniopomorskim – w 1968 został jego dyrektorem. Krótko pełnił funkcję wicedyrektora Instytutu Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych (1974-1975), aby przejść do pracy naukowej i edukacyjnej w Instytucie Historii Wyższej Szkoły Pedagogicznej (później Uniwersytetu Szczecińskiego). W latach 1989-1984 pełnił funkcję prorektora WSP. Od 1989 do 2008 roku kierował Zakładem Pomorza Zachodniego Instytutu Historii US.

W latach 1969 – 1971 pełnił funkcję redaktora naczelnego Ziemi Gryfickiej, a następnie Zeszytów Pyrzyckich (1978 – 1973).

Od 1985 do 2012 roku był redaktorem naczelnym „Przeglądu Zachodniopomorskiego”.

Jest członkiem Instytutu Zachodniego, Instytutu Bałtyckiego, Polskiego Towarzystwa Historycznego, Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego.

Od 1969 roku jest nieprzerwanie przewodniczącym jury najdłużej trwającego w Polsce konkursu pamiętnikarskiego i wspomnieniowego Dzieje Szczecińskich Rodzin.